Marjan Klaver

LeefTijd

Met vriendin M2 zit ik in een gezellig eetcafé in Eindhoven. Het is tijd om weer eens flink de bloemetjes buiten te zetten. Weken voor de vastgestelde datum krijg ik van vriendin M2 een sms: als we met gelijkgestemden willen dansen en sjansen dan moeten we naar brothers in bunnik. Dan blijkt dat daar op onze stapavond een Fout Feest voor 25+ is. Nee, daar gaan we geen gelijkgestemden ontmoeten. Het wordt dus Eindhoven en daar zitten we dan. Het is er druk want het is koopavond en het GLOW Lichtfestival is begonnen. Maar we zitten gezellig bij te kletsen en zijn inmiddels bij het toetje beland: Brusselse wafel met warme kersen, ijs en slagroom. Als we het op hebben, komt de ober weer bij onze tafel. Het is een jong en jolig obertje. Bij ieder bezoek aan een tafel maakt hij met dat lekkere Brabants accent een praatje en zegt hij iets grappigs. Een gezellige Brabo dus.

Vriendin M2 vraagt aan het obertje: ‘Hoe laat gaan jullie eigenlijk sluiten?’ Het obertje kijkt op zijn horloge dat hij niet om heeft, kijkt dan op de grote klok boven de bar en moet er even over nadenken. Kennelijk komt hij er niet uit want hij antwoordt: ’Nou euh, ik ben in ieder geval om twaalf uur klaar.’ Vriendin M2 en ik schieten in de lach. ‘Nou,’ zeg ik, ‘dan komen we je om twaalf uur halen.’ Obertje is eventjes stil en zegt dan: ‘Je hebt geluk. Want ik val op oudere vrouwen.’ En snel loopt hij weg met onze schoon gelikte schaaltjes. Ik kijk vriendin M2 aan: ‘Dat klonk heel vriendelijk en het is vast ook erg aardig bedoeld, maar het voelt niet echt als een leuk compliment.’ Fijne vriendin M2 giert het uit en bevestigt dat het dat zeker niet is. Lekker dan, ik moet nog de hele avond. En vriendin M2 vroeg alleen maar hoe laat ze gingen sluiten.

Lichtelijk gefrustreerd en aangeslagen gaan we naar de aanbevolen kroeg Berlage. Tijd voor een borrel. Helaas hebben ze mijn lievelingsdrankje niet. Heb ik weer. Dan maar wat anders.

Ik raak aan de praat met Y. Dat wil zeggen Y. praat. Hij begint een diepzinnige monoloog en na een half uur schrikt hij daar zelf van, biedt zijn excuses aan voor deze nog nooit geuite onthullingen en gaat over op een dialoog. Dan komt ook het moment dat hij naar mijn leeftijd vraagt. Was hij maar niet gestopt met die monoloog en onwillig brom ik: ‘41.' ‘Wàt?’ ‘Ja duh, een-en-veeheertug. Moet ik het soms spellen of zo?’ ‘Ow joh, ik dacht 34. Echt waar.’ Lieve lieve Y. I love you so much! En de nacht avond werd toch nog lang en gelukkig.

 

De pasjesvrouw

‘Dat is dan € 39,95. Heeft een klantenkaart van ons?’ ‘Neehee, ik heb geen klantenkaart,’ zei ik altijd. Dat eeuwige gezeur in de winkels over hun klantenkaart. Ik trapte daar niet in. Dan geef je al je gegevens en vervolgens word je natuurlijk gebombardeerd met ongewenste post en mails. En dat voor een paar eurocent korting. Nee, laat maar. Zo dacht ik er tot voor kort over. Ik zag het nut niet in van al die pasjes. Zeker net zo als bij Douwe Egberts. Als je na vijf jaar tweeduizend punten bij elkaar gespaard hebt, krijg je een theelepeltje. Zot.

Maar goed, op een gegeven moment ben ik me toch maar eens iets meer gaan verdiepen in de eventuele voordelen van zo’n klantenkaart. Als een verkoopster dan weer eens vroeg: ‘Hep u een klantenkaarten?’ dan zei ik niet gelijk nee, maar vroeg hoe het spaarsysteem werkte. Nou, toen kwam ik erachter dat het bij sommige winkels eigenlijk helemaal niet verkeerd was . Daar zou ik toch in korte tijd flink wat korting bij elkaar kunnen sparen. Dus vooruit, afstappen van principes en pasjes verzamelen. ‘Heeft u een klantenkaart?’ ‘Nee, maar ik wil er wel heel graag een aanvragen.’  En wat later. ‘Heeft u een pasje van ons?’ ‘Ja zeker.’ En klaar sta ik met een inmiddels met pasjes uitpuilende portemonnee. Steps, Esprit, Schuurman Schoenen, Björn Borg, Bodyshop, Shoeby Fashion, Ikea en nog een stuk of wat. De kortingsbonnen en cadeautjes vliegen me om de oren en die ongewenste spam valt reuze mee. Ze zijn natuurlijk niet allemaal even gul. Die Zweedse meneer werkt à la onze Douwe Egberts. Je spaart nauwelijks en die enkele keer dat ik er iets koop, krijg ik nou juist in dat ene geval geen spaarpunten. Nou ja, da’s geen punt.

Laatst had ik flink geshopt in een winkel waar ik niet vaak kom. ‘Dat is dan € 349,95.’ Oeps. ‘Ik heb nog geen klantenkaart van jullie, maar die wil ik wel graag hebben.’ ‘Wij werken niet met klantenkaarten, mevrouw.’ Wàt, geen pasje? Wegwezuh.

Geschreven voor www.girlstyle.nl

Klit in het hoofd

Ik lig weer met barstende koppijn in bed. Voor de zoveelste keer. En voor de zoveelste keer heb ik het maximale aantal paracetamol geslikt. Ik vreet die dingen als snoepjes. Ik kan nu dus niets meer nemen en moet maar hopen dat ik snel in slaap val en er morgen van af ben.

Dan schiet me een tip van vriendin C. te binnen. We zaten laatst in een restaurant en toen kwam mijn eeuwige hoofdpijn ter sprake. Vriendin C. vertelde dat ze er niet vaak last van heeft, maar als het eens gebeurt dat ze dan een zeer efficiënte remedie heeft. Masturberen. ‘Effe snel, niets geen gedoe en daarna val je als een blok in slaap,‘ zei ze. Ja, daar heb ik wel eens eerder van gehoord. Met haar hand deed ze, boven de tafel, voor hoe of wat. Volledig overbodig, ik kon me er wel iets bij voorstellen. En dat zei ik gelijk, voordat we hier zo’n genante scène zouden krijgen als in de film When Harry met Sally.

En dus haal ik vanavond in bed mijn hand erbij om me nu eens masturberend van deze irritante kwaal af te helpen. Eens kijken of het bij mij ook helpt. Iets minder snel dan vriendin C. het voordeed, ga ik aan de slag. Het is niet echt opwindend, maar dat hoeft ook niet, als die hoofdpijn maar verdwijnt. Maar helaas gaat dit niet lukken. Ik ben namelijk nog geen halve minuut bezig als mijn alter ego geërgerd roept: ‘Nu even niet, ik heb hoofdpijn.’

Marjan praat met dieren

Ik heb gepraat met dieren. Niet alleen tegen ze aan gekletst zo van wat ben jij een lief beestje. Nee, ik heb echte gesprekken met ze gevoerd. Het was met een worm en een mol en een vogel. Marjan’s got mad? Nou, je hebt in je leven van die periodes dat het rustig door kabbelt en van die periodes die wat heftiger zijn. Op dit moment zit ik dan wel in een wat heftiger periode, maar om nou te zeggen dat ik mien goed wies verleuren heb en hier sta te verzinnen dat dieren tegen mij praten? Nee hoor, zo erg is het nou ook weer niet.

Ik liep gisteren rond op een pleintje. Ik was er niet bekend en zat wat om me heen te koekeloeren. Toen zag ik een kraampje staan met die lieve beestjes. Ze riepen van alles en ik ben er maar eens gaan kijken. Ze verkochten inpakpapier. Sinterklaasinpakpapier. En ineens zag ik ook twee echte Zwarte Pieten lopen. Nu al? She’s got ma-had!

Het molletje was verkleed als Sinterklaas. Dat zag er echt heel schattig uit. De kraam was ook helemaal in Sintstemming uitgedost. Nepcadeautjes, papieren wortels en zakken van Sinterklaas. Echt wel alles op een rijtje, Marjan?

Terwijl de vogel op zijn hardst ‘pakpapier te koop’ riep, sprak het molletje mij aan. Of ik niet ook een rol inpakpapier wilde kopen. Het was een euro per rol. Natuurlijk heb ik twee rollen gekocht. Er kwamen steeds meer mensen bij en iedereen wilde wel wat kopen van die lieve dieren. Misschien toch tijd voor een pilletje?

Degenen met kleine kinderen hebben het misschien al in de gaten. Het gaat natuurlijk om Moffel, Piertje en Arie uit de kinderserie Koekeloere. Op 23 november wordt het uitgezonden. Ben toch niet achterlijk.

Opa is niet meer

Opa is niet meer.

Die opa die vroeger bakkerijen had en ik mocht als klein meisje de broodzakken aangeven.

Die opa die zich ergerde als ik vertelde dat ik om 10.00 uur geen brood meer kon krijgen, terwijl hij de hele dag door bakte, omdat hij zelfs zijn laatste klant geen nee wilde verkopen.

Die opa die later een tabakszaak kreeg en ik mocht als iets groter meisje klanten helpen. Maar ik vond het als iets groter meisje veel spannender om samen met vriendinnetje M2 stiekem in de seksboekjes te bladeren die in de winkel lagen van die opa.

Die opa die de hele familie, half Nunspeet, en oja ook zichzelf, voorzag van groente uit zijn eigen moestuin.

Die opa die niet een reepje chocola kocht, nee, hele tabletten van 5 kilo kocht hij. Waar die opa dan weer lekkere bonbons, chocoladeletters en paashazen van maakte voor alweer de hele familie en andere omstanders.

Die opa die dat op zijn eigen manier deed en je moest echt uit te buurt blijven als oma het iets anders bedacht had, wat helemaal niet de bedoeling was.

Die opa die altijd zong ‘Koekjes van Jamin, daar zit niks in.'

Die opa die altijd achter in de kamer ging zitten als de rest Chinees ging eten en die dan steeds riep: ‘Allemachtig wat stinkt dat.’

Die opa die er altijd een heel eigen mening op na hield en zijn kleinzoons die zich altijd lieten uitdagen tot discussies. Geen gewone discussies, nee heel heftige discussies waarbij niemand een strobreed toegaf. Die opa, die dan altijd vooraf een waarschuwing van oma kreeg, om niet meer zo uitgebreid en luidruchtig te discussiëren en die die waarschuwing altijd negeerde.

Die opa die het niet mocht weten als de kleindochter weer eens kleren van oma had gekregen tijdens een uitgebreide shopsessie in Hilversum. Die opa vond dat namelijk niet eerlijk ten opzichte van de kleinzoons. Maar hé, die hadden toch hun leuke discussies?

Die opa die zo gul was naar anderen, maar nooit naar zichzelf. Twintig jaar geleden hadden ze het over een nieuwe salontafel. Maar nee, dat was niet nodig, een nieuw kleedje voldeed.

Die opa die geen gulheid van anderen wilde, verwachtte en accepteerde. Die opa die zonder gêne een naar zijn mening niet nuttig verjaardagscadeau van zich af smeet met de opmerking nooit meer zoiets onbenulligs voor hem te kopen. Die opa van wie wij dit soort gedrag gewoon accepteerden en erom lachten.

Die opa die dacht dat hij met zijn achterkleinkinderen ook nog gewoon kon stoeien zoals hij ook altijd deed met zijn kleinkinderen. Die opa die gewoon even vergeten was dat zijn lijf wat ouder was geworden en de volgende dag hevig protesteerde in de vorm van spierpijn.

Die opa die na vier zware jaren eindelijk zijn rust verdient.

Nou, díe opa dus.. die is er niet meer.

Dag lieve opa.

Jeans blues

Skinny, five-pocket, bootcut, baggy fit, boyfriend fit, low crotch, relaxed fit, slim fit, ripped. Precies, de spijkerbroek. Dit is nog maar een kleine opsomming van alle modellen die te koop zijn op het gebied van jeans. Maar ik mis toch wel één heel belangrijk model: de normal fit. Ik kan me niet voorstellen dat ik de enige ben die zoveel moeite heeft om een goede spijkerbroek te vinden. Hoewel er voor elk figuur dé spijkerbroek moet zijn, lijkt het wel of er echt geen model is voor mij dat gelijk lekker zit.

Shoppen? Hartstikke leuk. Als ik schoenen moet kopen is het geen enkel probleem. Geschikt kleurtje uitzoeken, hakken waar ik op kan lopen, fijne prijsje (of niet, maar deze mòet ik echt hebben) en dan inpakken en wegwezen. Truitjes, shirts of vesten? Pas de problème. Zelfs de lingerie gaat me de laatste tijd redelijk af. Maar zodra de spijkerbroek weer om de hoek komt kijken, is het shoppen ineens wat minder amusant.

Ook de deskundigen kunnen me nauwelijks helpen. Volgens de Brand Manager van Only moet ik echt een jeanslegging hebben. De Sales Manager van Replay zegt dat het gaat om de flare, bootcut, boyfriend fit en baggy modellen. Levi’s adviseert me om gewoon mijn oude modellen weer uit de kast te halen, om weer helemaal trendy te zijn. Maar volgens Wrangler en Lee zijn er juist helemaal geen trends op denimgebied. Je moet dragen waar je je lekker in voelt. Ja, lekkere open deur. Wat wel echt helemaal top is, is dat je de jeans weer mag oprollen (van wie mocht het eigenlijk niet meer dan?). Met die korte pootjes van mij is dat in ieder geval een probleem minder. Wat ik trouwens echt niet moet gaan proberen, is de jeans met laag kruis. Dan blijven er helemaal geen benen over.

Maar goed, binnenkort ga ik weer fit op pad om te kijken of er een spijkerbroek is die fits. Nog even bedenken welke vriendin deze uitdaging met me aan wil gaan.

Geschreven voor www.girlstyle.nl

Middelbare schoolperikelen 1

Week 1

‘Hey oudste. Hoe was het op school?’

Oudste: ‘Leuk!

De mentor is heel aardig.

De klas is leuk.

En vrijdagmiddag vallen de laatste drie uren uit!

Ik ga even wat drinken en dan ga ik gelijk mijn huiswerk maken.’

Ha, oudste komt er wel!

Week 3

‘Hey oudste. Hoe was het op school?’

‘Saai.

Ik was mijn kluissleutel kwijt (voor de derde keer).

Ik heb het SO Frans verpest, maar dat had iedereen.

Ik heb het SO Engels verpest, want ik had het verkeerd geleerd.

En ik ben eruit gestuurd.

Maar ik ga nu eerst op MSN.’

Euhm, oudste komt er toch wel?

 

Arnhems rekensommetje

Stel, ik weet dat ik in 2011 zeg zo’n vijftigduizend euro schuld zal hebben. En twee jaar later zal dat bijna verdrievoudigd zijn. Ik moet eerlijk zeggen dat tijdens mijn HEAO-studie die E niet mijn sterkste kant was. Maar dat het mega naïef is om in dit geval te gaan beweren dat ik dan in 2010 nog niet hoef te gaan bezuinigen, dat snap ik direct. Ik wel. Maar de gemeente Arnhem niet, lees ik net in de krant. Volgens de wethouder van Financiën heeft Arnhem in 2011 een tekort van minstens vier miljoen en in 2013 maar liefst elf miljoen. Maar volgens hem hoeven we volgend jaar nog niet te bezuinigen. Het kan natuurlijk zijn dat mijn economieboeken erg verouderd zijn en dat de rekenmethodes gemoderniseerd zijn. Maar ergens houd ik het gevoel dat dit misschien niet helemaal spoort. Ik lees dat de wethouder zijn ambtenaren aan het werk gaat zetten om voorstellen tot bezuinigen te gaan formuleren. Misschien dat bij een van die ambtenaren een belletje gaat rinkelen. Misschien ook wel niet.

In dezelfde krant, op dezelfde pagina, lees ik dat Arnhem onlangs is uitgeroepen tot Beste Evenementenstad van Nederland. Arnhem heeft hiervoor 2,6 miljoen euro uitgegeven. Ik zeg een en een is twee, oftewel, 4 min 2,6 is 1,4. Laat die evenementen voor wat het is en we hoeven nog maar 1,4 miljoen te bezuinigen. Man, het is zo simpel. Of zie ik iets over het hoofd? Ja, in ieder geval het ego van de wethouder van Cultuur.

Momentje aub

Pittig dagje gehad. Ja hé, na zo’n lange zomerstop waar ik maar geen eind aan kon breien. En toen ik eindelijk weer aan de slag wilde, gaf mijn lijf via een flinke buikgriep aan dat dat nog helemáál niet de bedoeling was. Dus nog een extra week plat. Nu helaas niet in de zon, maar in bed.

Maar afijn, gisteren werd ik gelijk weer voor de leeuwen geworpen. Ik was ingepland voor een dagje op kantoor. De bedoeling was dat ik van acht tot acht aanwezig zou zijn. Een beste dag dus.

En daar zat ik dan om acht uur. Samen met nog een club van ongeveer veertig mannen en vrouwen. We kregen te horen dat we over ongeveer een uur aan de slag moesten. Oké, nou dan wachten we nog even. Na anderhalf uur moesten we mee komen en in een grote zaal moesten we wat werk doen. Daar zijn we tot een uur of twaalf mee bezig geweest. Met tussenpozen, omdat er in die zaal ook nog wat andere dingen gedaan moesten worden.

Tijdens de lunch werd ons verteld dat ze tegen half drie weer een klus voor ons hadden. Zucht, weer wachten dus. Half drie werd drie uur. Drie uur werd vier uur. We werden zoet gehouden met cake en lollies en gezond gehouden met wortels en fruit. Vier uur werd half vijf en het gezucht en gesteun werd steeds luider. Irritaties werden groter. Laatst las ik over het bore-out syndroom. Dat je depressief kan worden van verveling op je werk. Nou, een paar van dit soort dagen en ik kan me er ook voor opgeven.

Om vijf uur kregen we te horen dat er dingen veranderd waren en dat onze klus om zeven gedaan moest worden en dat het twee uur zou gaan duren. Dat werd niet met enthousiasme ontvangen. We waren het lange wachten flink beu.

Zeven uur: de helft van de mensen bleek niet meer nodig. Dus na zeven uren alleen maar wachten, mocht ik vertrekken. Het werd me even zwart voor de ogen en ik zag ineens rare blauwe wezens en een groen vlak. Maar dat waren de ingrediënten voor de nieuwe Ohra-commercial, waarin ik onwijs sta te applaudisseren. Ik heb dan wel geen verstand van verzekeringen, maar wel van wachten.

Ff weg

Ook dit weblog heeft een paar weken zomerstop. Maar ik zal nog even een gouwe ouwe plaatsen. Via het statistiekenprogramma kan ik zien hoe men op dit weblog terecht komt. En ja hoor, de columns met een seksueel tintje worden het meest bezocht. Hoewel ook de column over voeten verrassend vaak bekeken wordt. Maar op nummer 1 staat toch wel Erotisch tupperware, een van mijn eerste columns. Hier is ie nog een keer.

Erotische Tupperware

Oke, ik had ze ècht afgezworen, die Tupperware-parties. Ik zou er echt echt nooit meer naar toegaan. Het is leuk spul, maar reteduur. Daar zou ik mijn geld niet meer aan uitgeven. Absoluut niet. Nooit meer dus. Enfin, vorige week maandagavond om half negen bevond ik mij, om volkomen onduidelijke redenen, op een Tupperware-avond bij de linkeroverbuurvrouw van mijn vriendin.

Toen ik de kamer binnen kwam, had de demonstratrice haar winkel al klaar gemaakt. Alles donkerblauw deze keer. De party ging beginnen. Als eerste vertelde ze wat het geschenk is voor de gastvrouw: een boterdoos, yes! Ja, daar zat ze nou net op te wachten. Vervolgens werd geshowd wat de gastvrouw kon krijgen als het gezelschap die avond voor meer dan € 145 zou bestellen: een brooddoos en een kaasdoos. Alweer yess! De kaasdoos werd erbij gehaald. En echt, hij is ídeaal, dankzij de Condens Control – deksel. Die zorgt er namelijk voor dat een teveel aan condensvocht wordt tegengegaan, jaha. Bovendien is het plateautje erg handig. Als je die namelijk omdraait dan kan je er zowaar Franse kaasjes op leggen en het op een leuke manier serveren als er visite is. Driewerf yesss!

Nou werd ik niet direct geraakt door het bestaan van deze kaasdoos, echter wel door hoe de demonstratrice er over vertelde. En over alle andere artikelen. Met een big smile werd steeds iets nieuws uit haar winkeltje gehaald. De ruimtebol, de mini mixerkom, de MicroPop, de fridgesmart-doosjes met uniek vocht- en luchtcirculatiesysteem en nog wat fraaie, onbetaalbare dingen. Ze werd bij ieder artikel enthousiaster, haar gezicht ging steeds meer stralen, haar stem werd hoger, ze kreeg blosjes en toen, ik durf het niet met zekerheid te zeggen, maar volgens mij kwam ze klaar! Klaarkomen op de Tupperware-artikelen! Ik wist niet dat dat ook kon. Zo had ik het nog nooit bekeken.

…..Ja, toen heb ik onmiddellijk de hele collectie besteld. Vanzelfsprekend!